Dom bez podłóg nie istnieje, a przynajmniej w czysto praktycznym aspekcie. Dom musi być ciepły, rodzinny oraz przyjazny, a dobra podłoga w dużej mierze to gwarantuje. Podłogi drewniane to wybór z klasą, a jednocześnie ciekawy wygląd w postaci pięknego usłojenia.

Dodatkowo podłoga drewniana daje bardzo dobrą izolację termiczną oraz akustyczną. Co równie ważne jest wyjątkowo wytrzymała na uszkodzenia mechaniczne oraz wszelkie czynniki wpływające na odkształcenia podłóg.

Podłoga drewniana to doskonały wybór dla alergików, ponieważ jest to produkt który nie wywołuje alergii, a do tego, jest naturalny.

Najważniejsze typy podłóg drewnianych to:

• podłogi egzotyczne, które charakteryzują się piękną barwą i niepowtarzalnym układem słoi. Tworzą w pomieszczeniach wyjątkowy klimat. Dość drogie rozwiązanie, ale warte przemyślenia.

• tradycyjne, czyli klepkowe, a zarazem najbardziej popularne podłogi drewniane. Są one bardzo trwałe, a do najlepszych gatunkowo można zaliczyć klepki jesionowe i dębowe.

• warstwowe, to rodzaj podłóg, które przykleja się do podłoża

Najbardziej popularny jest zatem parkiet drewniany, dębowy, głównie ze względu na wytrzymałość i odporność na ścieranie. Jeśli nosimy się z zamiarem ułożenia podłogi drewnianej, należy pamiętać, aby drewno nie było ani zbyt wilgotne, ani zbyt suche. Średnia dopuszczalna wilgotność to 8- 11%.

Parkiet układa się z deszczułek. Drewno jest z tego samego gatunku oraz jest w takim samym rozmiarze. Deszczułki łączy się na wpust oraz pióro. Parkiet układa się najczęściej w jodełkę oraz kwadrat i cegiełkę.

Można stworzyć również bardziej fantazyjne rozwiązania, czyli połączenie ze sobą różnych rodzajów oraz kolorów drewna. Także deszczułki w tym przypadku mają zazwyczaj różny kształt.

Do malowania ścian i sufitów najlepsza jest farba emulsyjna, zarówno matowa, jak i połyskowa. Farba ta wyjątkowo szybko schnie.

Zanim zajmiemy się malowaniem całej powierzchni ściany, należy pomalować wszystkie krawędzie dookoła drzwi oraz okien. Najlepiej sprawdzi się tutaj mały pędzelek. Taki pędzelek przyda się również do malowania detali. Pozostałe duże powierzchnie ścian dobrze jest malować wałkiem. Do malowania równych powierzchni najlepiej nadają się wałki z włókna owczego oraz poliestrowego. Natomiast wałki drewniane z syntetycznego włosia najlepiej sprawdzają się na nierównych powierzchniach. Malując wałkiem trzeba pamiętać o zamalowaniu kątów, do czego posłuży pędzel.

Farbę należy wylać do czystej kuwety, a sam wałek obtaczać w farbie do czasu, aż dobrze nią nasiąknie. Sama czynność malowania musi odbywać się równomiernie, albo z dołu na górę, albo z boku na bok. Ważne, aby wałek dokładnie dociskał do ściany. Malowanie kończy pociągnięcie wałka ku górze.

W niektórych przypadkach wskazane jest malowanie za pomocą szpachli. Najlepiej nadaje się ona do malowania farbą wodną. Szpachli nie zanurza się całej w farbie. Moczy się ją jedynie w pozycji poziomej. Ścianę maluje się niespiesznymi ruchami krzyżowymi. Nie można również zbyt mocno dociskać do ściany, ponieważ farba zacznie ściekać.

Przy malowaniu bardzo pomocna jest taśma samoprzylepna. Układa się ją m.in. naokoło gniazdek elektrycznych, włączników do kontaktów lub też innych detali, których nie chcemy ubrudzić. Ściągamy ja dopiero wtedy, gdy farba wyschnie. Taśma musi charakteryzować się małą lepkością, aby przy usuwaniu jej po malowaniu, nie zerwać pomalowanej obok warstwy.

Niektóre farby posiadają właściwości drażniące, dlatego też najlepiej malować w rękawicach. Należy też zachować ostrożność przy malowaniu sufitu, aby farba nie spadła prosto do oczu.

Tynki cementowo- wapienne można szpachlować dopiero po miesiącu od ich ułożenia. Natomiast tynki gipsowe można zacząć szpachlować już po upływie trzech tygodni. Najlepiej, aby czasu tego nie skracać, ponieważ jest on potrzebny, aby tynk dobrze się związał oraz aby zaszły wszystkie niezbędne reakcje chemiczne.

Zwłaszcza w przypadku ścian nowo wybudowanych zalecane jest gruntowanie ścian. Są one bowiem bardzo chłonne. Dobre zagruntowanie ścian zapewni, że wszystkie ściany będą tak samo chłonne, wzmocnione oraz zwiększy się przyczepność mas szpachlowych.

Stopień trudności szpachlowania uzależniony jest od tego, jaka jest ściana przeznaczona pod szpachlowanie. Jeśli jest krzywa lub posiada uskoki, czy innego rodzaju wypustki, szpachlowanie jest bardziej czasochłonne. Na taką ścianę potrzebna jest też o wiele większa ilość gipsu, a co się z tym wiąże, również ilość warstw masy szpachlowej

Ściana, która będzie szpachlowana musi być dokładnie oczyszczona z pozostałości farb, czy też tynków. Dlatego poleca się najpierw namoczenie ściany, która dzięki temu, że staje się bardziej wilgotna, jest łatwiejsza w oczyszczeniu.

Jeśli po tynkowaniu powstały pęknięcia, można zastosować elastyczną masę szpachlową. Dodatkowo zapobiega ona powstawaniu nowych pęknięć.

Narożniki ścian, które są narażone na obtłuczenia, czyli np. w przedpokoju, czy też w okolicach drzwi dobrze jest zabezpieczyć profilami aluminiowymi. Punktowo nanosi się masę szpachlową, a zaraz potem dociska przycięty na odpowiedni wymiar profil. Bardzo ważne jest ustawienie odpowiedniego poziomu. Mniej więcej po pół godzinie profil zatapia się w masie, a kiedy masa wyschnie nanosi się kolejną warstwę masy szpachlowej. Po wyschnięciu masy szpachlowej trzeba ją przeszlifować papierem ściernym.

Jeśli chcemy sprawdzić, czy szpachlowanie się powiodło należy zrobić próbę światła, czyli pod kątem równoległym przybliżyć na ścianę strumień światła z latarki. Wówczas to ukażą się wszelkie nierówności. Zanim rozpoczniemy malowanie, ścianę należy dokładnie oczyścić z pyłu.

W nowo wybudowanych domach najczęściej stosuje się podkłady pływające. Oddziela się je od podłoża warstwą materiału, względem którego mogą się przemieszczać. Zazwyczaj wówczas, gdy występują różnice związane z rozszerzalnością cieplną. Tradycyjny podkład niezbrojony cementowy ma grubość około 7-8 cm.

Podkład pod ogrzewanie podłogowe składa się z dwóch warstw i ma od 5- 7,5 cm grubości w przypadku ogrzewania elektrycznego oraz 6,5 cm gdy ogrzewanie jest wodne. Pod podkładem znajduje się warstwa ocieplenia przykryta izolacją przeciwwilgociową. Najlepiej gdy jest to folia aluminiowa, która dodatkowo pełni rolę ekranu, który odbija ciepło. Jeśli mamy podłogę z ogrzewaniem układa się na niej zazwyczaj podkłady cementowe i anhydrytowe. Przy krawędziach ścian robi się dylatacje. Koniecznie należy pamiętać, że przed ułożeniem posadzki, podkład musi być całkowicie suchy. Z ogrzewania podłogowego można korzystać po upływie 21 dni od wykonania podkładu cementowego oraz po siedmiu dniach od wylania podkładu anhydrytowego.

Wybór samej wylewki zależy od pomieszczenia, gdzie ma zostać wykonana. Przykładowo w łazience, pralni, oraz kuchni musi być ułożona wylewka odporna na wilgoć, czyli najlepiej betonowa, albo cementowa. Jeżeli potrzebujemy wylewki idealnej, czyli np. do salonu, czy też pokoju gościnnego, dobrze jest zastosować masę samopoziomującą. Natomiast na stropach drewnianych nie stosuje się klasycznego podkładu, ponieważ zawarta w nim woda może wnikać w drewno. W takiej sytuacji najlepiej zastosować podkład suchy. W kotłowni, czy garażu najlepiej ułożyć podkład odporny na duże obciążenia. Posłuży do tego zbrojona wylewka z betonu. Taka wylewka po odpowiednim dopracowaniu pełni też funkcję posadzki.

Przed przystąpieniem do prac trzeba podjąć decyzję jakie posadzki będą w danym pomieszczeniu. Wówczas do nich łatwiej jest dobrać właściwy podkład.

Tynki wewnętrzne składają się ze spoiwa w postaci cementu, wapna, lub też gipsu oraz piasku i wody. Czasem pojawiają się dodatki, które poprawiają plastyczność oraz przyczepność. Tynki mogą być jedno lub kilkuwarstwowe. Przykładowo tynki trójwarstwowe uzyskać można przez naniesienie po kolei obrzutki, narzutu oraz gładzi, natomiast dwuwarstwowe przez naniesienie obrzutki i narzutu. W przypadku tynków jednowarstwowych narzut stosuje się na surową ścianę bezpośrednio.

Wybierając rodzaj tynku należy kierować się kilkoma zasadami. Po pierwsze jaki jest rodzaj podłoża, na którym tynk zostanie położony, po drugie grubość warstwy jaką można ułożyć z danego tynku. Nie z każdego rodzaju tynku da się położyć grubszą warstwę i analogicznie, cieńszą. Dla inwestora jest jeszcze bardzo istotny sam koszt tynków a ceny są bardzo zróżnicowane.

Tynkowanie można rozpocząć gdy zakończone są wszelkie prace stanu surowego. Ściany muszą być dokładnie oczyszczone z wszelkich zanieczyszczeń i kurzu. Tuż przed samym tynkowaniem, ścianę zwilża się wodą. W przypadku tynków wielowarstwowych najpierw układa się słabszą warstwę na mocniejszą, czyli na mocną obrzutkę nakłada się narzut, który jest słabszy a na to dopiero gładź. Jeśli nie będziemy trzymać się tych zasad, tynk może odpaść od ściany.

W obecnych czasach coraz częściej korzysta się z agregatu tynkarskiego, co przede wszystkim skraca czas tynkowania oraz środki zawarte w tego typu zaprawie są bardziej przyjazne dla zdrowia oraz środowiska. Optymalna temperatura do tynkowania to od + 5 do +25. Tynki należy dobrze zabezpieczyć, szczególnie podczas pierwszej doby po wykonaniu prac. Należy je też chronić przed działaniem wiatru oraz promieni słonecznych. Zakłada się, że przez jedną dobę wysycha jednomilimetrowa warstwa tynku. Klasyczny tynk ma 10 mm więc teoretycznie powinien wyschnąć po około dziesięciu dniach.

Najstarszym sposobem wykończenia ścian zewnętrznych jest elewacja drewniana. Do tego typu wykończenia stosuje się drewno modrzewiowe lub dębowe. Równie dobre jest drewno sosnowe i świerkowe, ponieważ zawierają sporą ilość żywicy, która to wpływa na podnoszenie odporności materiału. Duże znaczenie ma również sama cena, bowiem drewno drzew iglastych jest dużo tańsze.

Elewacje kamienne są symbolem elegancji. Dobrze jest okładać nimi elementy najbardziej narażone na uszkodzenia, typu fronty, parapety. Posiadają ciekawą kolorystykę i nie wymagają zbyt częstych konserwacji. Bardzo trwała jest elewacja klinkierowa, choć też niestety droga w wykonaniu. Jej zaletą jest również fakt, że bardzo dobrze chroni przed działaniem czynników atmosferycznych.

Bardzo dobre właściwości izolacyjne ma elewacja z piaskowca. Dodatkowo jest materiałem łatwym w obróbce. Elewacja aluminiowa chroni przed wilgocią oraz zapobiega utracie energii cieplnej. Jej największą zaletą jest fakt, że zagłusza hałas dochodzący z zewnątrz budynku. Płytki elewacyjne to pokrycie bardzo łatwe w układaniu i co ważne, trwałe. Niestety również jest to drogi materiał.

Jednakże najbardziej popularnym materiałem na elewacje są tynki. Są one bowiem łatwe w czyszczeniu oraz wodoodporne. Wyróżniamy dwa rodzaje tynków: grubowarstwowe oraz cienkowarstwowe. Istnieje jeszcze jeden podział tynków, na cokołowe, czyli specjalne, które są odporne na uszkodzenia mechaniczne oraz tynki termoizolacyjne, które mają wpływ na termoizolacyjność ścian. Składają się one z wypełniaczy organicznych lub też drobnego kruszywa. Rodzaj elewacji na jaki się zdecydujemy w dużym stopniu zależy od tego gdzie mieszkamy oraz od tego, na jaki wydatek możemy sobie pozwolić.

            Do ocieplenia poddaszy stosuje się produkty z wełny mineralnej, ponieważ jest to najlepszy materiał do tego typu zadania. Wełna ma bowiem bardzo dobrą izolacyjność cieplną oraz co istotne dużą zdolność do przepuszczania pary wodnej, do tego jest dosyć lekka i niepalna.

Optymalna grubość ocieplenia to 30- 40 cm. Jest to spora ilość wełny więc układa się ją w dwóch warstwach. Pierwszą układa się między krokwiami. Jej grubość zależna jest od wysokości krokwi, ale najczęściej jest to 18-20 cm. Bardzo ważne jest odpowiednie przycięcie wełny.  Docięte kawałki muszą być o 1,5- 2 cm szersze niż odległość między krokwiami. Wełna ulega bowiem rozprężeniu, dlatego dobrze jest aby potem nie obsunęła się pod własnym ciężarem. Koniecznie trzeba też dopilnować, aby nie wypychała folii wstępnego krycia na zewnątrz. Drugą warstwę wełny mineralnej układa się poniżej krokwi, a dokładnie, prostopadle do nich, pomiędzy profilami systemów suchej zabudowy. Jej grubość zależna jest od długości wieszaków mocujących ruszt. Najczęściej jest to 14 cm.

Następnie układa się folię paroizolacyjną, której zadaniem jest ograniczenie przepływu pary wodnej, która to napływa z wnętrza budynku. Jej zadaniem jest również ochrona wełny mineralnej przed zawilgoceniem. Najczęściej stosuje się folię polietylenową. Tu najważniejsze jest szczelne wykonanie wszystkich połączeń. Rodzaj paraizolacji musi być dostosowany do ułożonej na dachu folii wstępnego krycia. Im większa jest paroprzepuszczalność folii, tym mniej może być szczelna paraizolacja. Paraizolację należy wykonać, ponieważ jej brak może doprowadzić do skraplania pary wodnej pod folią i w następstwie zawilgocenia wełny. Możemy z niej zrezygnować tylko w przypadku, gdy pod samym dachem znajdują się tzw pomieszczenia suche, czyli na pewno nie łazienki, pralnie itp., również wówczas, gdy wstępne krycie wykonane jest z membrany o bardzo wysokiej paroprzepuszczalności i do tego zastosowano system wentylacji mechanicznej.

Projekt instalacji wodno- kanalizacyjnej musi wykonać doświadczony specjalista. Określi on zapotrzebowanie mieszkańców na wodę oraz wytyczy układ rur, poziomów, pionów oraz podejść kanalizacyjnych a także dobierze materiały wykończeniowe. Standardowa instalacja składa się z przewodów rurowych oraz osprzętu, takiego jak łączniki, przewody spustowe, zawory, wodomierze, które służą do przesyłania wody i odprowadzania ścieków.

Wytyczenie rur kanalizacyjnych oraz wodnych musi odbywać się zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Należy pamiętać o układaniu przewodów poniżej rur gazowych oraz kabli elektrycznych. Rury z ciepłą wodą muszą znajdować się minimum 10 cm powyżej rury z zimną. Przewody można ukryć w ekranach ściennych, albo tradycyjnym sposobem poprowadzić je po ścianie. Natomiast rury po zamontowaniu pod tynkiem trzeba umieścić w elastycznej osłonie karbowanej, która to chroni je przed uszkodzeniami oraz naprężeniami. Na każdym pionie musi być także zamontowany wodomierz a także zawór otwierający i zamykający przepływ wody.

Są dwa sposoby doprowadzenia wody do urządzeń sanitarnych. W pierwszym sposobie przewód główny zasila rozdzielacz, od którego są poprowadzone osobne przewody do poszczególnych punktów poboru. Na pewno zaletą tego sposobu jest krótki czas montażu, ponieważ instalacja wymaga tylko kilku połączeń. W drugim sposobie, tj. równoległym na rurach rozprowadzających montuje się trójniki, do których dołącza się krótkie podejścia do urządzeń sanitarnych. Kształtkami łączy się odcinki rur.

Dobrym pomysłem na poprawienie jakości wody jest zastosowanie filtra. Filtry mechaniczne chronią wodę przed piaskiem, rdzą, żwirem, natomiast węglowe usuwają związki organiczne, zawiesiny, poprawiają sam zapach i smak wody. Bardzo dobrze sprawdzają się wkłady z odwróconej osmozy, które usuwają ponad 90% zanieczyszczeń.

Projekt instalacji elektrycznej wykonuje się na podstawie technicznych warunków przyłączenia określonych przez zakład energetyczny. Wybudowanie przyłącza oraz wykonanie instalacji wewnętrznych należy powierzyć osobie uprawnionej do wykonania takiej czynności.

Instalacja elektryczna w domu jednorodzinnym składa się z części zewnętrznej oraz wewnętrznej. Część zewnętrzna składa się ze złącza oraz przyłącza, czyli przewodów łączących złącze z siecią. Złącze najlepiej, aby znajdowało się na zewnątrz budynku.

Przyłącze może być podziemne kablowe, lub też napowietrzne, jednofazowe lub trójfazowe. Istnieje instalacja wtynkowa, podtynkowa, natynkowa. W instalacji wtynkowej przewody prowadzone są na powierzchni ścian, bezpośrednio pod tynkiem. Mocuje się je na nieotynkowane ścianie za pomocą gwoździ, klamerek, drutów i zarzuca zaprawą murarską. W instalacji podtynkowej przewody elektryczne przebiegają w bruzdach wykutych w ścianie. Umieszcza się w nich specjalne rurki przeznaczone na przewody. Kiedy ściana zostanie otynkowana i wyschnie, wprowadza się do rurek przewody elektryczne. Z całą pewnością zaletą tego typu instalacji jest możliwość wymiany przewodów bez konieczności kucia ściany. Instalacja natynkowa polega na tym, że przewody biegną na zewnątrz ściany, na powierzchni tynku. Instalację tego typu stosuje się najczęściej w pomieszczeniach, gdzie jest duża wilgotności, typu piwnica, garaż, pralnia. Przewody przymocowuje się za pomocą metalowych opasek oraz gwoździ.

Instalacja elektryczna w domu jednorodzinnym musi być wyposażona w urządzenie do pomiaru zużytej energii. Służy do tego licznik jedno lub dwutaryfowy. Licznik jednotaryfowy stosuje się w przypadku pobierania przez całą dobę energii elektrycznej w tej samej cenie, natomiast licznik dwutaryfowy instaluje się, gdy np. w porze nocnej pobieramy tańszą energię do ładowania pieca akumulacyjnego. Rodzaj układu pomiarowego mamy wyszczególniony w projekcje technicznym przyłącza.