Do ocieplenia poddaszy stosuje się produkty z wełny mineralnej, ponieważ jest to najlepszy materiał do tego typu zadania. Wełna ma bowiem bardzo dobrą izolacyjność cieplną oraz co istotne dużą zdolność do przepuszczania pary wodnej, do tego jest dosyć lekka i niepalna.

Optymalna grubość ocieplenia to 30- 40 cm. Jest to spora ilość wełny więc układa się ją w dwóch warstwach. Pierwszą układa się między krokwiami. Jej grubość zależna jest od wysokości krokwi, ale najczęściej jest to 18-20 cm. Bardzo ważne jest odpowiednie przycięcie wełny.  Docięte kawałki muszą być o 1,5- 2 cm szersze niż odległość między krokwiami. Wełna ulega bowiem rozprężeniu, dlatego dobrze jest aby potem nie obsunęła się pod własnym ciężarem. Koniecznie trzeba też dopilnować, aby nie wypychała folii wstępnego krycia na zewnątrz. Drugą warstwę wełny mineralnej układa się poniżej krokwi, a dokładnie, prostopadle do nich, pomiędzy profilami systemów suchej zabudowy. Jej grubość zależna jest od długości wieszaków mocujących ruszt. Najczęściej jest to 14 cm.

Następnie układa się folię paroizolacyjną, której zadaniem jest ograniczenie przepływu pary wodnej, która to napływa z wnętrza budynku. Jej zadaniem jest również ochrona wełny mineralnej przed zawilgoceniem. Najczęściej stosuje się folię polietylenową. Tu najważniejsze jest szczelne wykonanie wszystkich połączeń. Rodzaj paraizolacji musi być dostosowany do ułożonej na dachu folii wstępnego krycia. Im większa jest paroprzepuszczalność folii, tym mniej może być szczelna paraizolacja. Paraizolację należy wykonać, ponieważ jej brak może doprowadzić do skraplania pary wodnej pod folią i w następstwie zawilgocenia wełny. Możemy z niej zrezygnować tylko w przypadku, gdy pod samym dachem znajdują się tzw pomieszczenia suche, czyli na pewno nie łazienki, pralnie itp., również wówczas, gdy wstępne krycie wykonane jest z membrany o bardzo wysokiej paroprzepuszczalności i do tego zastosowano system wentylacji mechanicznej.

Projekt instalacji wodno- kanalizacyjnej musi wykonać doświadczony specjalista. Określi on zapotrzebowanie mieszkańców na wodę oraz wytyczy układ rur, poziomów, pionów oraz podejść kanalizacyjnych a także dobierze materiały wykończeniowe. Standardowa instalacja składa się z przewodów rurowych oraz osprzętu, takiego jak łączniki, przewody spustowe, zawory, wodomierze, które służą do przesyłania wody i odprowadzania ścieków.

Wytyczenie rur kanalizacyjnych oraz wodnych musi odbywać się zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Należy pamiętać o układaniu przewodów poniżej rur gazowych oraz kabli elektrycznych. Rury z ciepłą wodą muszą znajdować się minimum 10 cm powyżej rury z zimną. Przewody można ukryć w ekranach ściennych, albo tradycyjnym sposobem poprowadzić je po ścianie. Natomiast rury po zamontowaniu pod tynkiem trzeba umieścić w elastycznej osłonie karbowanej, która to chroni je przed uszkodzeniami oraz naprężeniami. Na każdym pionie musi być także zamontowany wodomierz a także zawór otwierający i zamykający przepływ wody.

Są dwa sposoby doprowadzenia wody do urządzeń sanitarnych. W pierwszym sposobie przewód główny zasila rozdzielacz, od którego są poprowadzone osobne przewody do poszczególnych punktów poboru. Na pewno zaletą tego sposobu jest krótki czas montażu, ponieważ instalacja wymaga tylko kilku połączeń. W drugim sposobie, tj. równoległym na rurach rozprowadzających montuje się trójniki, do których dołącza się krótkie podejścia do urządzeń sanitarnych. Kształtkami łączy się odcinki rur.

Dobrym pomysłem na poprawienie jakości wody jest zastosowanie filtra. Filtry mechaniczne chronią wodę przed piaskiem, rdzą, żwirem, natomiast węglowe usuwają związki organiczne, zawiesiny, poprawiają sam zapach i smak wody. Bardzo dobrze sprawdzają się wkłady z odwróconej osmozy, które usuwają ponad 90% zanieczyszczeń.

Projekt instalacji elektrycznej wykonuje się na podstawie technicznych warunków przyłączenia określonych przez zakład energetyczny. Wybudowanie przyłącza oraz wykonanie instalacji wewnętrznych należy powierzyć osobie uprawnionej do wykonania takiej czynności.

Instalacja elektryczna w domu jednorodzinnym składa się z części zewnętrznej oraz wewnętrznej. Część zewnętrzna składa się ze złącza oraz przyłącza, czyli przewodów łączących złącze z siecią. Złącze najlepiej, aby znajdowało się na zewnątrz budynku.

Przyłącze może być podziemne kablowe, lub też napowietrzne, jednofazowe lub trójfazowe. Istnieje instalacja wtynkowa, podtynkowa, natynkowa. W instalacji wtynkowej przewody prowadzone są na powierzchni ścian, bezpośrednio pod tynkiem. Mocuje się je na nieotynkowane ścianie za pomocą gwoździ, klamerek, drutów i zarzuca zaprawą murarską. W instalacji podtynkowej przewody elektryczne przebiegają w bruzdach wykutych w ścianie. Umieszcza się w nich specjalne rurki przeznaczone na przewody. Kiedy ściana zostanie otynkowana i wyschnie, wprowadza się do rurek przewody elektryczne. Z całą pewnością zaletą tego typu instalacji jest możliwość wymiany przewodów bez konieczności kucia ściany. Instalacja natynkowa polega na tym, że przewody biegną na zewnątrz ściany, na powierzchni tynku. Instalację tego typu stosuje się najczęściej w pomieszczeniach, gdzie jest duża wilgotności, typu piwnica, garaż, pralnia. Przewody przymocowuje się za pomocą metalowych opasek oraz gwoździ.

Instalacja elektryczna w domu jednorodzinnym musi być wyposażona w urządzenie do pomiaru zużytej energii. Służy do tego licznik jedno lub dwutaryfowy. Licznik jednotaryfowy stosuje się w przypadku pobierania przez całą dobę energii elektrycznej w tej samej cenie, natomiast licznik dwutaryfowy instaluje się, gdy np. w porze nocnej pobieramy tańszą energię do ładowania pieca akumulacyjnego. Rodzaj układu pomiarowego mamy wyszczególniony w projekcje technicznym przyłącza.

            Styropian i wełna mineralna mają bardzo zbliżone właściwości izolacyjne, jak i wytrzymałościowe, dlatego też przy wyborze warto dodatkowo kierować się właściwościami technicznymi obu materiałów.

Polscy inwestorzy najczęściej wybierają styropian, głównie z racji tego, że ma stosunkowo niską cenę. Do tego jest wytrzymały i lekki, co znacznie ułatwia jego przewożenie oraz przetrzymywanie na placu budowy. Styropian nie poddaje się pleśniom, gniciu i nie jest podatny na działanie mikroorganizmów. W związku z tym jest również bezpieczny dla środowiska oraz zdrowia. Wewnątrz styropianu nigdy nie gromadzi się wilgoć.

Styropian jest na tyle dobrym materiałem izolacyjnym, że możemy mieć pewność, iż ciepło nie będzie przenikać przez ściany i co istotne koszty ogrzewania domu będą wówczas niższe. Doskonale sprawdza się w fundamentach, na podjazdach, czy też w garażach.

Wybierając styropian należy kierować się wiodącymi markami. Mamy wówczas pewność, ze styropian posiada wszelkie niezbędne atesty i spełnia określone normy. Styropian koniecznie musi być oznakowany. Mamy wówczas pewność, że pochodzi ze sprawdzonego źródła.

Wełna mineralna jest natomiast niepalna i paroprzepuszczalna, co umożliwia jej uwalnianie pary wodnej z wnętrza budynku na zewnątrz. Fakt ten zapobiega powstawaniu grzybów oraz pleśni na wewnętrznych ścianach budynków. Jeśli mieszkamy w pobliżu łąki lub lasu ważną informacją może okazać się fakt, że wełna mineralna jest odporna na działanie gryzoni, czego niestety nie można powiedzieć o styropianie. Cechuje ją również znakomita izolacyjność akustyczna, dlatego jeśli budujemy dom w miejscu szczególnie narażonym na hałas, lepiej zastosować wełnę zamiast styropianu.

Zarówno wełna mineralna, jak i styropian to bardzo dobre materiały izolacyjne. Podejmując decyzję, który z nich wybrać należy przede wszystkim brać pod uwagę miejsce, gdzie będziemy budować dom.

Ja także do tej chwili dołączyć pragnę,
W której z bliskimi się raduję,
W której śnieg prószy i biała jest zima
I w której Ty moc życzeń otrzymasz!

Wesołych Świąt oraz samych sukcesów w nadchodzącym roku życzy:

Robert Garbaciak

            Definicja dach płaski, nie oznacza, że dach jest idealnie płaski. Połać dachu musi być minimalnie nachylona, aby woda z dachu spływała swobodnie do rynien lub studzienek dachowych. Dach płaski często adaptowany jest pod ogród zielony lub też taras.

Dach jednospadowy przypomina z wyglądu dach płaski. Najczęściej dach tego typu kładzie się na przybudówkach, lub też na wąskich i długich budynkach.  Dach dwuspadowy ma dwie skośne płacie dachu. Konstrukcja tego typu zalicza się do jednej z najprostszych w wykonaniu. Można pod tego typu pokryciem stworzyć użytkowe poddasze. Dach czterospadowy, inaczej kopertowy tworzy poddasze ze skosami, które niestety zabierają część powierzchni użytkowej. Dwie większe połacie dachu są w kształcie trapezu a dwie pozostałe w kształcie trójkąta. Dach wielospadowy tworzą połacie różnych kształtów, trapez, trójkąt, równoległobok. Wszystkie połacie mają jednak ten sam kąt nachylenia. Taki dach najczęściej stawia się na budynkach o dużej powierzchni, które mają dużo pomieszczeń. Połacie muszą opierać się na ścianach kolankowych a ich wysokość musi mieć przynajmniej 115 cm. Jest to jeden z najdroższych w wykonaniu dachów.

Dach namiotowy wyglądem przypomina piramidę, ponieważ ma cztery skosy w kształcie trójkąta. Dach mansardowy może mieć dwie lub cztery połacie dachowe a każda z nich jest załamana pod innym kątem nachylenia. Dach mansardowy jest tak skonstruowany, że pozwala maksymalnie wykorzystać powierzchnię poddasza. Jest to jedno z najtrudniejszych do wykonania pokryć dachowych.

Koszt dachu jest zależny głównie od stopnia skomplikowania. Dach płaski jest prosty w wykonaniu a także stosunkowo łatwiej jest obliczyć ilość potrzebnych do jego wykonania materiałów. W przypadku dachu skomplikowanego należy liczyć się ze sporą ilością odpadów, trudno bowiem wymierzyć dokładną ilość potrzebnych materiałów.

            Jest to wymagające pokrycie dachowe. Jego waga wymaga bowiem, aby konstrukcja dachu była stabilna i mocna. Drewniany ruszt musi być wykonany starannie a łaty i kontrłaty rozmieszczone z precyzją. O rozłożeniu elementów rusztu decyduje rodzaj oraz wielkość dachówek. Jeśli dom będzie miał użytkowe poddasze to najważniejsze jest prawidłowe rozmieszczenie kontrłat co wiąże się w późniejszym czasie z dobrą wentylacją. Jeśli natomiast budujemy dom bez użytkowego poddasza wystarczy ułożenie dachówek na samych łatach przybitych do deskowania na krokwiach lub też bezpośrednio do samych krokwi.

Dachówki tego typu wyróżnia niewielki rozmiar, dlatego też można je układać nawet na bardzo skomplikowanych powierzchniach dachowych. W związku z tym łatwo je również wymienić lub naprawić bez konieczności rozbierania większej części dachu.

Pokrycie tego typu nakłada się za pomocą gwoździ, drutu oraz klamer. Nie jest wskazane używanie zaprawy, ponieważ pod wpływem wysokiej temperatury może się szybko wykruszać. Żywotność dachówek ceramicznych liczona jest do stu lat i co istotne nie wymaga większych konserwacji.

Istnieją trzy rodzaje dachówek ceramicznych: naturalna, angobowana i glazurowana. Dachówka naturalna jest najczęściej koloru czerwonego, co wynika z dużej zawartości żelaza w glinie. Niestety po pewnym czasie zachodzi ona mchem. Najczęściej stosowana jest na dachach domów tzw. klasycznych, stylizowanych na dworki. Angobowana dachówka to taka, która pokryta jest glinką z dodatkami tlenków, przed procesem wypalania. Proces ten wydłuża jej żywotność. Dachówka glazurowana najpierw jest wypalana, potem pokrywana specjalnym szkliwem a następnie ponownie wypalana. Dzięki temu procesowi dachówka otrzymuje specyficzny połysk. Jest bardzo odporna na działania atmosferyczne i zanieczyszczenia. Dwa ostatnie rodzaje łączy się zazwyczaj ze stylem nowoczesnym.

            Nadaje się na każdy rodzaj dachu. Jest to materiał ocynkowany, pokryty lakierami oraz powłokami ochronnymi. Jest lekki, gdyż 1m² waży niespełna 5 kg. Blachodachówkę montuje się na drewnianych łatach, albo od razu na powierzchni paneli samonośnych, które posiadają wbudowane wzmocnienia.

Wybierając blachodachówkę najlepiej kierować się miejscem, w którym stawiany jest dom oraz osobistymi oczekiwaniami. Są bowiem blachodachówki, które sprawdzają się w miejscach mocno nasłonecznionych, ponieważ mają stabilne, nie blaknące kolory. Inne natomiast są bardziej odporne na korozję, czy też działanie kwasów, więc najlepiej sprawdzą się w miejscach sąsiadujących z fabrykami. Kiedy budujemy dom położony wśród drzew, najlepiej zastosować blachodachówkę odporną na ścieranie i zarysowanie.

Blachodachówki różnią się kształtem, materiałem z którego są wykonane oraz grubością i głębokością samego tłoczenia.

Blacha stalowa produkowana jest z taśmy stalowej walcowanej na zimno i ocynkowanej ogniowo. Od spodu zabezpieczona jest warstwą ochronną. Wierzch stanowi kolorowa powłoka, która jednocześnie zwiększa odporność na zabrudzenia oraz zarysowania.

Blacha stalowa z alucynkiem to połączenie cynku, aluminium i krzemu. Dzięki tym składnikom blacha chroniona jest przed działaniem kwasów, zasad i korozji. Krzem nadaje twardości. Pokryta jest lakierem poliestrowym, który chroni przed odbarwieniami i czynnikami atmosferycznymi. Blacha miedziana odporna jest na działanie korozji i jest wyjątkowy odporna. Chroni ją patyna, charakteryzująca się zielonym nalotem.

Natomiast blacha aluminiowa odporna jest na korozję oraz niesprzyjające warunki atmosferyczne. Jej warstwa zewnętrzna to poliester, który także chroni przed promieniami UV. Najmniej estetyczna w wyglądzie i również najmniej odporna jest blacha cynkowa.

            Keramzyt to lekkie kruszywo, w postaci kulek, które powstaje w wyniku spienienia i spieczenia gliny. Dodaje się je do betonu. Powstają wówczas pustaki, bloczki i całe elementy prefabrykowane. Z keramzytu można budować dowolny rodzaj ścian. Należy tylko pamiętać, o doborze odpowiedniej wielkości pustaka. Przykładowo do wzniesienia ściany jednowarstwowej potrzebne są pustaki o grubości 36 cm, natomiast do budowy ścian dwu, czy też trójwarstwowych potrzebne są już pustaki o grubości 24 cm.

Najważniejszą cechą pustaków keramzytobetonowych jest ich dobra izolacyjność termiczna i akustyczna a także wysoka paroprzepuszczalność. Są w dużym stopniu odporne na działanie grzybów domowych oraz pleśni.

Bloczki keramzytobetonowe mają specyficzną budowę. Składają się bowiem ze styropianowej wkładki, która przebiega przez ich środek. Jest to rodzaj warstwy ociepleniowej, stąd właśnie możliwość budowania ściany jednowarstwowej. Dzięki wysokiej odporności na mróz i wilgoć, ściany mogą pozostać przez pewien czas nieotynkowane. Wówczas tylko należy wstrzyknąć pomiędzy styropianowe wkładki piankę poliuretanową. Czasem produkowane są bloczki, gdzie jedna ściana jest grubsza. Warstwa ta odpowiada za gromadzenie i utrzymanie ciepła w ścianie. Grubszą część muruje się od wewnętrznej strony domu. Taka ściana jest  mocna i może utrzymać spore obciążenie.

Coraz częściej stosuje się również gotowe płyty keramzytobetonowe, z których buduje się domy prefabrykowane. W tym przypadku nie ma konieczności stosowania tynków wewnętrznych, ponieważ ściany są dokładnie oszlifowane, czyli przygotowane do malowania. Ściany posiadają gotowe otwory na drzwi i okna.

Tradycyjna budowa z keramzytobetonu jest niestety dłuższa od pozostałych tradycyjnych form wznoszenia budynków. W tym wypadku należy bowiem szczególnie dbać o prawidłowe osuszenie ścian, przed rozpoczęciem kolejnego etapu budowy.

Ceramika tradycyjna, jak sama nazwa wskazuje, od lat wytwarzana jest według tego samego, tradycyjnego sposobu. Glina poddawana jest obróbce, następnie suszona i wypalana w wysokiej temperaturze. Co istotne, wytrzymała jest na ściekanie oraz jest mrozoodporna.

Ceramika poryzowana nazywana jest ,,ciepłą”. Glinę miesza się z mączką drzewną lub z trocinami. Zmniejszają one plastyczność gliny. Podczas wypalania w materiale pojawiają się zamknięte pory wypełnione powietrzem, które pozwalają wilgoci uwolnić się na zewnątrz. Pory te akumulują także ciepło.

Najważniejszą cechą ceramiki jest jej wytrzymałość. Jest bardzo odporna na obciążenia, a co istotne, z biegiem lat, jej wytrzymałość na ściskanie wzrasta. Najbardziej odporna na wszelkie uszkodzenia mechaniczne jest cegła klinkierowa. Dlatego dobrym zastosowaniem dla ceramiki są miejsca narażone na uszkodzenia, typu parapety, filary, narożniki. Cegła tego typu cechuje się również małą nasiąkliwością, dlatego często stosuje się ją na zewnątrz budynku. Natomiast ceramikę poryzowaną należy zabezpieczyć przed deszczem, czy też śniegiem. Gotowy, wybudowany mur należy dokładnie pokryć tynkiem, aby uzyskać efekt gładkiej, jednolitej ściany, gotowej pod elewację. Cechuje się ona doskonałą izolacją cieplną. Ściany z niej wzniesione gromadzą ciepło a następnie oddają w zależności od temperatury na zewnątrz. Latem w domu jest chłodniej a zimą towarzyszy nam miłe ciepło. Tradycyjna ceramika słabiej chroni przed utratą ciepła. Dlatego lepiej budować z niej ściany wielowarstwowe, które niestety mają więcej wad niż zalet, m.in. fakt, że są bardzo grube i w związku z tym wymagają użycia większej ilości materiału. Niestety ceramika nie jest też łatwa w obróbce i przycinaniu i stąd spora ilość odpadów. Jeśli natomiast zależy nam na dobrej izolacji akustycznej, ceramika nam to zapewni.